آشنایی با حالت‌های دوربین دیجیتال

آشنایی با حالت‌های دوربین دیجیتال

داشتن شناخت کامل از حالت‌های دوربین دیجیتال برای کنترل نوردهی در عکاسی ضروری است. چه مبتدی یا یک آماتور پیشرفته باشید، باید بدانید که هر حالت دوربین چه کاری انجام می‌دهد و چه زمانی باید از آن استفاده کرد، در چه شرایطی.

حالت‌های دوربین دیجیتال چیست؟

حالت‌های دوربین دیجیتال به عکاسان اجازه می‌دهد تا پارامترهای یک نوردهی، به‌ویژه، سرعت شاتر، دیافراگم و ISO را کنترل کنند. در حالی که حالت‌های خاصی می‌توانند نوردهی دوربین را کاملاً خودکار کنند، حالت‌های دیگری نیز وجود دارند که به عکاس اجازه می‌دهند برخی یا همه پارامترهای نوردهی را به صورت دستی کنترل کند.

در زمان‌های قدیم، چیزی به نام حالت‌های دوربین وجود نداشت – همه چیز دستی بود.  عکاسان باید دیافراگم، سرعت شاتر را به صورت دستی تنظیم می‌کردند و نوع فیلم مناسب را برای دوربین خود انتخاب می‌کردند. آن‌ها برای ارزیابی شدت و میزان نور، دستگاه‌های نورسنج مخصوصی را حمل می‌کردند که نور را‌اندازه‌گیری می‌کرد و اطلاعات نوردهی را ارائه می‌داد و سپس در دوربین‌های خود استفاده می‌کردند.

در سال ۱۹۳۸، کداک دوربین فیلمبرداری با نورسنج یکپارچه را معرفی کرد و در سال ۱۹۶۲، یک شرکت ژاپنی به نام “Topcon” اولین دوربین SLR را معرفی کرد که نور وارد شده از لنز به دوربین را‌اندازه گیری می‌کرد. این کار این بود که عکاسان دیگر نیازی به حمل نورسنج‌های ویژه با خود نداشتند – دوربین این کار را برای آن‌ها انجام می‌داد.  حالت‌های جدید دوربین «اتوماتیک» روی دوربین‌ها ظاهر شدند.

آشنایی با حالت‌های دوربین دیجیتال

امروزه اکثر دوربین‌های دیجیتال دارای انواع مختلفی از حالت‌های دوربین هستند که در موقعیت‌های مختلف قابل استفاده هستند.  در حالی که بیشتر دوربین‌های نقطه‌ای و عکاسی برای سادگی روی حالت‌های خودکار تمرکز می‌کنند، دوربین‌های پیشرفته‌تر حالت‌هایی دارند که امکان کنترل نوردهی خودکار و دستی را فراهم می‌کنند.

Nikon Z 35mm f1.8 S Image Sample 39
Zabriskie Point
NIKON Z 6 + NIKKOR Z 35mm f/1.8 S @ 35mm, ISO 100, 1/250, f/5.6

انواع حالت های دوربین

در اینجا چهار نوع اصلی از حالت‌های دوربین که امروزه در اکثر دوربین‌های دیجیتال یافت می‌شوند، آورده شده است:

  1. برنامهپروگرام (P)
  2. اولویت شاتر (Tv) یا (S)
  3. اولویت دیافراگم (Av) یا (A)
  4. دستی –  (M)

حالت پروگرانه

در حالت “برنامه”، دوربین به طور خودکار دیافراگم و سرعت شاتر را بر اساس میزان نوری که از لنز عبور می‌کند، انتخاب می‌کند. این حالتی است که می‌خواهید برای لحظه‌های «نقطه‌دار و عکاسی» استفاده کنید، زمانی که فقط باید سریع عکس بگیرید. دوربین سعی می‌کند بین دیافراگم و سرعت شاتر تعادل برقرار کند و بر اساس شدت نور این دو را کم و زیاد کند. اگر دوربین را به سمت یک منطقه روشن بگیرید، دیافراگم به طور خودکار به یک عدد بزرگتر افزایش می‌یابد، در حالی که سرعت شاتر را به طور معقولی بالا نگه می‌دارد. برای حفظ سرعت شاتر نسبتاً سریع، با اشاره دوربین به ناحیه تیره‌تر، دیافراگم را به عدد کمتری کاهش می‌دهد.

اگر نور کافی وجود نداشته باشد، دیافراگم لنز در کمترین عدد (حداکثر دیافراگم) باقی خواهد ماند. من شخصاً هرگز از این حالت استفاده نمی‌کنم، زیرا کنترل زیادی روی نوردهی به من نمی‌دهد. راهی برای نادیده گرفتن سرعت شاتر و دیافراگم حدس زده شده توسط دوربین با حرکت کلید کنترل وجود دارد (در دوربین‌های نیکون، صفحه پشت دوربین است). اگر کلید کنترل را به سمت چپ بچرخانید، دوربین سرعت شاتر را کاهش داده و دیافراگم را افزایش می‌دهد. اگر صفحه را به سمت راست بچرخانید، دوربین سرعت شاتر را افزایش داده و دیافراگم را کاهش می‌دهد.

اساساً، اگر برای انجماد نیاز به سرعت شاتر سریع‌تری داشتید، صفحه را به سمت راست می‌چرخانید و اگر به عمق میدان زیاد نیاز داشتید، صفحه را به سمت چپ می‌چرخانید.

حالت اولویت شاتر

در حالت “اولویت شاتر”، سرعت شاتر دوربین را به صورت دستی تنظیم می‌کنید و دوربین به طور خودکار دیافراگم مناسب را بر اساس میزان نوری که از لنز عبور می‌کند، انتخاب می‌کند. این حالت برای استفاده زمانی در نظر گرفته شده است که حرکت نیاز به ثابت یا تار شدن عمدی دارد. اگر نور بیش از حد وجود داشته باشد، دوربین دیافراگم لنز را به عدد بالاتری افزایش می‌دهد که میزان نوری را که از لنز عبور می‌کند کاهش می‌دهد. اگر نور کافی وجود نداشته باشد، دوربین دیافراگم را به کمترین عدد کاهش می‌دهد تا نور بیشتری از لنز عبور کند.

بنابراین در حالت اولویت شاتر، سرعت شاتر ثابت می‌ماند (آنچه که روی آن تنظیم کرده‌اید)، در حالی که دیافراگم به طور خودکار بر اساس میزان نور افزایش و کاهش می‌یابد. علاوه بر این، هیچ کنترلی بر جداسازی سوژه وجود ندارد، من سعی می‌کنم از این حالت هم استفاده نکنم، زیرا خطر دریافت تصویر بیش از حد یا کم نور وجود دارد. چرا؟  زیرا اگر مقدار نور محیط کافی نباشد و سرعت شاتر را روی یک عدد واقعا بالا تنظیم کنم، نوردهی من به دیافراگم/سرعت لنز من محدود می‌شود.

به عنوان مثال، اگر حداکثر دیافراگم لنز من f/4.0 باشد، دوربین نمی‌تواند از دیافراگم کمتر از f/4.0 استفاده کند و همچنان با سرعت شاتر سریعی که من به صورت دستی تنظیم کرده‌ام عکس می‌گیرد. نتیجه یک تصویر کم نور خواهد بود. در عین حال، اگر از سرعت شاتر بسیار آهسته در زمانی که نور زیادی وجود دارد استفاده کنم، تصویر بیش از حد نوردهی می‌شود و منفجر می‌شود.

حالت اولویت دیافراگم

در حالت «اولویت دیافراگم»، دیافراگم لنز را به صورت دستی تنظیم می‌کنید، در حالی که دوربین به‌طور خودکار سرعت شاتر مناسب را انتخاب می‌کند تا به درستی تصویر را در معرض دید قرار دهد. شما کنترل کاملی بر جداسازی سوژه دارید و می‌توانید با عمق میدان بازی کنید، زیرا می‌توانید دیافراگم لنز را کم یا زیاد کنید و به دوربین اجازه دهید تا اندازه‌گیری سرعت شاتر مناسب را محاسبه کند.

اگر نور زیاد باشد، دوربین به طور خودکار سرعت شاتر را افزایش می‌دهد، در حالی که اگر در محیطی با نور کم باشید، دوربین سرعت شاتر را کاهش می‌دهد. تقریبا هیچ خطری برای داشتن یک تصویر بیش از حد یا کم نور وجود ندارد، زیرا سرعت شاتر می تواند تا ۳۰ ثانیه پایین و به سرعت ۱/۴۰۰۰-۱/۸۰۰۰ ثانیه (بسته به دوربین)، که بیش از برای اکثر موقعیت های نور کافی است.

این حالتی است که من در ۹۵٪ مواقع از آن استفاده می کنم، زیرا کنترل کاملی بر عمق میدان دارم و می دانم که تصویر در شرایط عادی به درستی نوردهی می شود. سیستم های اندازه گیری در اکثر دوربین های مدرن بسیار خوب کار می کنند و من به دوربین اجازه می‌دهم سرعت شاتر را برای من محاسبه و کنترل کند.

آشنایی با حالت‌های دوربین دیجیتال
Spoonbills Roseate در Sunrise
NIKON D3S + 300mm f/4 @ 300mm, ISO 3200, 1/250, f/8.0

حالت دستی

همانطور که از نام آن پیداست، حالت “Manual” مخفف کنترل دستی کامل دیافراگم و سرعت شاتر است. در این حالت، می‌توانید دیافراگم و سرعت شاتر را به‌صورت دستی روی هر مقداری که می‌خواهید تنظیم کنید – دوربین به شما امکان می‌دهد کنترل‌های نوردهی را به طور کامل در اختیار بگیرید.  این حالت عموماً در موقعیت‌هایی استفاده می‌شود که دوربین به سختی می‌تواند نوردهی صحیح را در موقعیت‌های نور شدید تشخیص دهد. به عنوان مثال، اگر از صحنه‌ای با ناحیه بسیار روشن عکاسی می‌کنید، دوربین ممکن است نوردهی را به اشتباه حدس بزند و بقیه تصویر را بیش از حد یا کم نوردهی کند.

در این موارد، می‌توانید دوربین خود را روی حالت دستی تنظیم کنید، سپس میزان نور را در مناطق تیره‌تر و روشن‌تر ارزیابی کنید و با تنظیمات خود نوردهی را لغو کنید. حالت دستی نیز برای سازگاری مفید است، اگر باید مطمئن شوید که هم سرعت شاتر و هم دیافراگم در چندین نوردهی یکسان می‌مانند. برای مثال، برای دوخت درست یک پانوراما، همه عکس‌هایی که می‌خواهید کنار هم قرار دهید باید سرعت شاتر و دیافراگم یکسانی داشته باشند. در غیر این صورت، برخی از تصاویر تیره‌تر و برخی دیگر روشن‌تر خواهند بود. هنگامی که سرعت شاتر و دیافراگم را روی مقادیر دلخواه خود در حالت دستی تنظیم کنید، همه تصاویر شما نوردهی ثابتی خواهند داشت.

آشنایی با حالت‌های دوربین دیجیتال
فازهای کامل ماه گرفتگی
NIKON Z 7 + 300mm f/4 @ 420mm، ISO 200، ۱۰ ثانیه، f/8.0

من از این حالت فقط در موقعیت‌های شدید استفاده می‌کنم، هنگام عکاسی پانوراما یا هنگام استفاده از فلاش روی دوربین یا خارج از دوربین.

از کجا می‌توانم حالت‌های دوربین را تنظیم کنم؟

چرخش حالت‌های دوربین معمولاً در تمام دوربین‌های سطح اولیه و نیمه حرفه‌ای به وضوح قابل مشاهده است – این یک دایره بزرگ قابل چرخش است که حالت‌های «P»، «S»، «A» و «M» در دوربین‌های DSLR نیکون و «P»، «Tv»، «Av» و «M» در دوربین‌های DSLR کانن. 

در اینجا تصویری از چرخش حالت در دوربین Nikon D5000 DSLR (که با دایره قرمز مشخص شده است):

از کجا می‌توانم حالت دوربین را تنظیم کنم؟

و Canon 50D:

از کجا می‌توانم حالت دوربین را تنظیم کنم؟

در دوربین‌های حرفه‌ای، کلید حالت ممکن است شبیه به هم نباشد. به تصویر Nikon D300s نگاهی بیندازید، جایی که یک دکمه “Mode” کوچک در سمت راست بالای دوربین قرار دارد:

آشنایی با حالت‌های دوربین دیجیتال

در مورد ISO چطور؟

در اکثر دوربین‌های DSLR، ISO در حالت‌های دوربین فوق به طور خودکار تغییر نمی‌کند، بنابراین باید آن را به صورت دستی تنظیم کنید. اگر نمی‌خواهید همیشه ISO را به صورت دستی تنظیم کنید و ویژگی « ایزو خودکار » را در دوربین خود داشته باشید، آن را فعال کنید، سپس حداکثر ISO را روی «۸۰۰-۱۶۰۰» و حداقل سرعت شاتر را روی چیزی حدود ۱/۲۰۰ تنظیم کنید. یک ثانیه اگر متوجه نویز بیش از حد شدید، حداکثر ISO خود را به عدد کمتری تغییر دهید. اگر ویژگی «ایزو خودکار» ندارید، ISO خود را روی کمترین عدد ISO تنظیم کنید و در شرایط کم نور آن را افزایش دهید.

در مورد سایر حالت‌های دوربین چطور؟

بسیاری از دوربین‌های سطح ابتدایی و نیمه حرفه‌ای بسته به دوربین حالت‌های دیگری مانند «پرتره»، «منظره»، «ماکرو»، «ورزشی» و «شب» دارند (دوربین‌های حرفه‌ای این حالت‌ها را ندارند).

من به سه دلیل از هیچ یک از این حالت‌ها عبور نمی‌کنم:

  1. آنها به سادگی ترکیبی از چهار حالت فوق به اضافه برخی تنظیمات خاص دوربین هستند.
  2. دوربین‌های مختلف حالت‌های سفارشی متفاوتی دارند و شما نباید به هیچ یک از آنها عادت کنید. اگر تا به حال به یک مارک دوربین دیگر تغییر دهید یا یک دوربین حرفه‌ای تهیه کنید، ممکن است گم شوید، فقط به این دلیل که بیش از حد به یک حالت سفارشی خاص تکیه کرده‌اید.
  3. همه این حالت‌های سفارشی شیطانی هستند 🙂 استفاده از آنها را متوقف کنید و چهار حالت دوربین اصلی که در این مقاله توضیح داده شده است را یاد بگیرید.

اگر سوال یا بازخوردی دارید، لطفا نظرات خود را در بخش نظرات زیر درج کنید.

دیدگاهتان را بنویسید